Σπάνια διαβάζω τα διάφορα που καταλήγουν στο inbox μου εν είδει chain mails, ακόμη πιο σπάνια μπαίνω στη διαδικασία να προωθήσω κάποια, σήμερα όμως έλαβα το παρακάτω, το οποίο πιστεύω αξίζει κανείς να διαβάσει... Αρχικά το βρήκα αστείο, το διάβαζα και γελούσα, όσο όμως το διάβαζα τόσο άρχισα να σκέφτομαι ότι μάλλον για κλάμματα είναι παρά για γέλια! Όπως άλλωστε τα περισσότερα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μου τον τελευταίο καιρό...

Enjoy nonetheless!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Νο. 66

Αθήνα, 14 Μαίου 2012

Με σπασμένα τα φρένα

Συνάδελφοι,

Οι φοιτητικές παρατάξεις του Ελληνικού Κοινοβουλίου, αφού έλαβαν το μήνυμα των εκλογών, με συνείδηση ευθύνης και λογικής ξεκίνησαν τη διαδικασία αποκατάστασης της χαμένης μας αξιοπιστίας και μας όπλισαν με το αίσθημα της αυτοπεποίθησης και της σιγουριάς που μας έλειπε.

Με παρρησία κατέθεσαν το σχέδιό τους για μια εθνική συνεννόηση, που είναι απαραίτητη στις σημερινές κρίσιμες συνθήκες.

Έτσι λοιπόν:

• Το πρώτο κόμμα (ΝΔ) ζητά σχηματισμό κυβέρνησης υπό την προϋπόθεση συμμετοχής του δεύτερου (ΣΥΡΙΖΑ).
• Το δεύτερο κόμμα (ΣΥΡΙΖΑ) ζητά σχηματισμό κυβέρνησης υπό την προϋπόθεση συμμετοχής του πέμπτου (ΚΚΕ) και του έβδομου (ΔΗΜΑΡ).
• Το τρίτο κόμμα (ΠΑΣΟΚ) ζητά σχηματισμό κυβέρνησης υπό την προϋπόθεση συμμετοχής του πρώτου (ΝΔ) και του έβδομου (ΔΗΜΑΡ).
• Το τέταρτο κόμμα (ΑΝ.ΕΛ) ζητά σχηματισμό κυβέρνησης υπό την προϋπόθεση συμμετοχής του δεύτερου (ΣΥΡΙΖΑ) και του έβδομου (ΔΗΜΑΡ).
• Το πέμπτο κόμμα (ΚΚΕ) ζητά σχηματισμό κυβέρνησης μόνο με το πέμπτο (ΚΚΕ) δηλ. τον εαυτό του, αφού λόγω μοναδικότητας σε παγκόσμιο επίπεδο δεν μπορεί να συνεργασθεί με τα υπόλοιπα έξι.
• Το έκτο κόμμα (Χ.Α) ζητά σχηματισμό κυβέρνησης χωρίς τους άλλους έξι υπό την επίβλεψη του στρατού.
• Το έβδομο κόμμα (ΔΗΜΑΡ) ζητά σχηματισμό κυβέρνησης υπό την προϋπόθεση συμμετοχής του δεύτερου (ΣΥΡΙΖΑ) και του τρίτου (ΠΑΣΟΚ) χωρίς όμως να αποκλείει και τη συμμετοχή του πρώτου (ΝΔ).
  Με αυτές λοιπόν τις επεξεργασμένες θέσεις, οι υπεύθυνες φοιτητικές παρατάξεις του Ελληνικού Κοινοβουλίου προχώρησαν στη διερεύνηση της δυνατότητας σχηματισμού Κυβέρνησης, η οποία θα οδηγήσει με… βεβαιότητα τη χώρα στο δρόμο της ανάπτυξης και της ευημερίας.

Έτσι λοιπόν:

√ Αρχικά το πρώτο κόμμα (ΝΔ) παίρνοντας την εντολή, μίλησε για την αναγκαιότητα ανασυγκρότησης και διεύρυνσής του, παραμένοντας δε σταθερό στις αρχές και στην ιδεολογία του, δέχεται σχηματισμό κυβέρνησης υπό την προϋπόθεση της τήρησης των δανειακών υποχρεώσεών μας, αφού μόνο έτσι θα σωθεί η χώρα. Όμως για το καλό της χώρας, προτίθεται, όπως λέει, να δώσει ψήφο ανοχής ώστε να κυβερνήσει το δεύτερο κόμμα (ΣΥΡΙΖΑ), το οποίο βεβαίως, όπως διακηρύσσει, δεν θα τηρήσει την δανειακή σύμβαση με την οποία σώθηκε η χώρα!

√ Στη συνέχεια το δεύτερο κόμμα (ΣΥΡΙΖΑ), που θεωρεί ότι αν και δεύτερο ουσιαστικά είναι πρώτο, αρνείται τη συμμετοχή του σε κυβερνητικό σχήμα και προχώρησε ήδη σε διαπραγματεύσεις με τις… δώδεκα συνιστώσες του (ΚΟΕ, ΔΕΑ, ΔΗΚΚΙ, ΑΚΟΑ, ΟΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ, ΞΕΚΙΝΗΜΑ κλπ), την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τους οικολόγους.
Η προσπάθεια ολοκληρώθηκε με αποστολή μηνυμάτων, SMS, emails προς τις ξένες κυβερνήσεις και την Ευρωπαϊκή επιτροπή, προκειμένου να τους ενημερώσει για το απίστευτο εκλογικό του ποσοστό (16%), σπέρνοντας τρόμο στις αγορές και την παγκόσμια οικονομία!!

√ Τέλος το τρίτο κόμμα (ΠΑΣΟΚ) ανακάλυψε ξαφνικά ότι υπάρχουν περιθώρια επαναδιαπραγμάτευσης των όρων του μνημονίου, δηλ. κάτι που απέκλειε κατηγορηματικά πριν από 10 ημέρες.
Έτσι πρότεινε συνεργασία στο έβδομο κόμμα (ΔHΜΑΡ) για τη σταδιακή απαλλαγή μας από το μνημόνιο. Το έβδομο λοιπόν κόμμα (ΔΗΜΑΡ) διαφώνησε, αφού προτείνει ΟΧΙ σταδιακή απαλλαγή από το μνημόνιο, αλλά σταδιακή απαγκίστρωση απ’ αυτό!

Η προσπάθεια τελικά ολοκληρώθηκε με την ανακοίνωση της προσωρινής αναστολής λειτουργίας των κομματικών οργάνων του κινήματος, κάτι που χαροποίησε και ανακούφισε τον Ελληνικό Λαό!

Μ’ αυτά και μ’ αυτά φθάσαμε πάλι σ’ ένα προσωρινό (;) αδιέξοδο, αλλά στη δημοκρατία, ως γνωστόν, δεν υπάρχουν αδιέξοδα οπότε θα οδηγηθούμε ξανά σε φοιτητικές επαναληπτικές εκλογές!

Προηγουμένως βέβαια αυτό το ίδιο πολιτικό προσωπικό φρόντισε να διασφαλίσει απόλυτα την… ομαλή λειτουργία της κρατικής μηχανής, η οποία συνεχίζει σταθερά το καταστροφικό της έργο, δηλ. το έργο της πλήρους διάλυσης των πάντων (στάση πληρωμών σε νοσοκομεία και ταμεία (ΕΟΠΥΥ), άρνηση είσπραξης φόρων, ανομία, διαφθορά, εγκληματικότητα κλπ).

Τελευταίο όμως μεγάλο επίτευγμα αυτού του υπεύθυνου πολιτικού προσωπικού, ήταν η προσφορά του στην διαφημιστική καμπάνια της χώρας μας για τον Τουρισμό, διαφημίζοντας σε όλο τον κόσμο ότι εκτός από την εγκληματικότητα, το φλεγόμενο κέντρο της πρωτεύουσας, τα ναρκωτικά και τις ληστείες, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ η ΑΘΗΝΑ γέμισε και με AIDS μεταδίδοντας καθημερινά μέσω των τηλεοράσεων εικόνες διαπόμπευσης κάποιων ταλαίπωρων γυναικών.

Ένα είναι σίγουρο: όλοι όσοι απαρτίζουν το… πολύφερνο πολιτικό προσωπικό της χώρας μας, παλεύουν για ένα καλύτερο αύριο για όλους μας και ιδίως για τους ανέργους της πατρίδας μας, οι οποίοι μπορεί βεβαίως να μην εργασθούν ποτέ πια, αλλά τουλάχιστον θα αισθάνονται ικανοποιημένοι αφού σίγουρα θα χάσουμε και εμείς τη δουλειά μας.

Συνάδελφοι,

Αυτή η ανακοίνωση προσπαθεί να παρουσιάσει, με τη δική μας οπτική, αυτό που ζούμε σήμερα.

Τα περιθώρια στενεύουν, η υπομονή όλων μας εξαντλείται.

Πρέπει να συνέλθουν τώρα γιατί σε λίγο θα είναι πολύ αργά.

Οι μηχανές των ελικοπτέρων που θα φυγαδεύσουν όλους τους παραπάνω στο εξωτερικό, όπως έγινε στην Αργεντινή, ζεσταίνονται!!

  Με συναδελφικούς χαιρετισμούς

Υ.Γ. Η καταγγελία, η απαγκίστρωση, η επαναδιαπραγμάτευση, η απαλλαγή, η εφαρμογή του μνημονίου απαιτεί πάνω απ’ όλα μια αξιόπιστη πολιτική ηγεσία.

Δυστυχώς σήμερα κυριαρχεί μόνο η αναξιοπιστία.

 

Ξεκινώντας η σημερινή μέρα αυθόρμητα ένοιωσα την ανάγκη να κάνω κάτι που πριν κάποια χρόνια με πολύ φυσικότητα σε αντίστοιχες μέρες ξεκινούσα τη μέρα μου, με ένα μήνυμα που έλεγε "καλημέρα κ καλό μήνα! :)" (το χαμογελάκι απαραίτητο στοιχείο) Το έλεγα κ πραγματικά το εννοούσα κ ήταν τόσο ωραίο αυτό το συναίσθημα. Όχι μόνο γιατί είναι ένα ευχάριστο κ θετικό μήνυμα εξ ορισμού, αλλά κυρίως γιατί το μοιραζόμουν με ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο κ μου έδινε δύναμη ακόμη κ αν τα πράγματα δεν πήγαιναν πολυ καλά ή δεν ήμουν πολύ χαρούμενη ή κάτι τέλος πάντων με στενοχωρούσε.

Εδώ κ καιρό αυτό το "καλημέρα κ καλό μήνα!" πλέον υπάρχει μόνο σαν τυπική προσφώνηση στα e-mail που σωριδόν τυχαίνει να γράψω μια πρωτομηνιά... μια οποιαδήποτε πρωτομηνιά που τυχαίνει να είναι κ εργάσιμη μέρα. Τίποτε το ωραίο ή ιδιαίτερο δεν υπάρχει πίσω από κανένα από αυτά τα τυπικά μηνύματα κ καμία απολύτως δύναμη δεν μου δίνει. Έτσι κ σήμερα, που για κακή μου τύχη δεν προλάβαινα τα e-mail που κατέβαιναν στο inbox μου κ σωριδόν έγραφα, απαντούσα, έστελνα, ξεκίνησα με αρκετά "καλημέρα κ καλό μήνα!" που στην πορεία έγιναν "καλησπέρα κ καλό μήνα!" (για να μη βαριέμαι κιόλας)...

Σε κάθε τέτοιο e-mail, σε κάθε τέτοια τυπική προσφώνηση, μου γινόταν όλο κ πιο έντονη η ανάγκη να το πω κ να το εννοώ, να το πω ή ακόμη καλύτερα να το ακούσω κ να νοιώσω εκείνο το πανέμορφο συναίσθημα. Αλλά αυτό υπάρχει μόνο όταν έτσι ξεκινάς τη μέρα σου κ ξέρεις ότι η "καλημέρα" που θα ακούσεις ή θα πεις δεν είναι καθόλου μα καθόλου τυπική, αντίθετα ξέρεις ότι ο άλλος την εννοεί γιατί είναι κάποιο κοντινό κ αγαπημένο πρόσωπο.

Και η σημερινή μέρα, όπως κ η χθεσινή κ γενικά πολλές άλλες μέρες, δεν ήταν καθόλου καλή... Ο μήνας επίσης κάτι μου λέει ότι δεν θα είναι καθόλου καλός, όπως δεν ήταν κ αυτός που πέρασε κ ο προηγούμενος κ ο προηγούμενος κ πάει λέγοντας! Άσε που ετούτος εδώ θα τελειώσει με ένα επιπλέον κερί στην τούρτα κ μου έχει κάτσει πολύ βαρύ κι ασήκωτο... αλλά κ για πολλούς άλλους λόγους ήδη γνωστούς κ άλλους που θα προκύψουν στην πορεία του.

Όχι δεν είμαι απαισιόδοξη, κάθε άλλο! Απλά είμαι αρκετά απογοητευμένη από διάφορα πράγματα κ κυρίως από κάποιους ανθρώπους κ αυτό θα ήθελα να αλλάξει.

Καλό μήνα σε όλους! :)

Άλλη μία προσπάθεια να ανεβεί επιτυχώς αυτό το ποστ το οποίο δεν ήθελε να μου κάνει τη χάρη χθες το βράδυ... άντε να δούμε!

Εντελώς τυχαία έπεσα πάνω σε αυτό το τραγούδι νωρίτερα, το οποίο στη σκέψη μου είναι συνδεδεμένο με μια απο τις ωραιότερες κ πιο ανέμελες εποχές της ζωής μου, αυτής των μαθητικών χρόνων κ δη στο τέλος του γυμνασίου. Ο λόγος αν κ πολύ απλός είναι ταυτόχρονα κ πολύ ιδιαίτερος... Δεν θα σταθώ όμως σε αυτό, είναι άλλωστε απλά η αφορμή για αυτό το post.

Αν λοιπόν μου έλεγε κάποιος να φτιάξω μια λίστα με 5 τραγούδια που σημάδεψαν τη ζωή μου, για διαφορετικούς λόγους το καθένα, η απόφαση θα ήταν πολύ δύσκολη αλλά σίγουρα θα ήταν κ αυτό μέσα. Είναι από αυτά τα τραγούδια που με κάνει να νοιώθω ωραία κ να θυμάμαι τα πράγματα που πραγματικά έχουν αξία κ σημασία στη ζωή του καθενός.

Από τους στίχους ξεχωρίζω τα παρακάτω σημεία γιατί, αν κ όταν το ακούω η σκέψη μου ταξιδεύει πραγματικά αλλού, πιστεύω ότι είναι τόσο μα τόσο αληθινοί, αισιόδοξοι κ ταυτόχρονα πολύ διαχρονικοί! Ταιριάζουν σχεδόν με όλα, σαν την coca-cola όπως θα έλεγαν κάποιοι ;)

 

Who knows what tomorrow brings

In a world where few hearts survive

All I know is the way I feel

When it's real

I keep it alive

......

The road is long

There are mountains in the way

But we climb a step every day

........

Time goes by

No time to cry

Life's you and I

Alive, today

 

 

 

 

Όταν τη λάθος στιγμή βλέπεις αυτά που δεν πρέπει, εκεί που δεν θέλεις, από αυτούς που δεν θέλεις κ μετά όλα αλλάζουν προς το πιο επώδυνο. Ίσως κάποιοι το λένε γκαντεμιά, άλλοι ευκαιρία. Εγώ το λέω μάλλον αδικία. Όπως κ να'χει, πονάει...

Η καινούργια χρονιά έχει δεν έχει 10 μέρες ζωής κ έχουν ήδη συμβεί απ'όλα... τα άσχημα κυρίως! Θάνατοι,, τροχαία, αρρώστιες, μικροεπεμβάσεις, άσχημα νέα στη δουλειά.... απ'όλα έχει ο μπαχτσες!!! Τουλάχιστον, αν θέλει να μας κάνει τη χάρη να μην το παει με αυτή τη φόρα όλη τη χρονιά γιατί δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα. Προσωπικά θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα. Αυτά τα ολίγα για την ώρα, λαμβάνοντας αφορμή από κάτι που πέρασε από τη σκέψη μου πριν λίγο.

Γεννέθλια σήμερα για το "barba_au_rum show"! Και όμως σαν χθες μου φαίνεται που πέρυσι τέτοια μέρα αποφάσισα να μοιραστώ εκείνο τον απολογισμό της 10ετίας που είχε περάσει και δημιούργησα αυτό το - ας το πούμε για χάρη συντομίας - blog.

Περίπου με τις ίδιες σκέψεις κ συναισθήματα που ξεκίνησα εκείνο το 1ο post, με βρίσκει και τούτο εδώ. Το αν αυτό ειναι καλό ή κακό δεν είναι της παρούσης... Σημασία πάντως έχει ότι άλλη μια χρονιά πέρασε (πολύ γρήγορα) κ δυστυχώς λίγα άλλαξαν ή τουλάχιστον έτσι νοιώθω. Δεν ήταν και από τις πιο καλές κ ευχάριστες χρονιές, όχι μόνο για μένα, γενικά για τον κόσμο γύρω μας. Πέρα όμως από αυτά τα άσχημα, δύσκολα κ περίεργα που όλοι βιώνουμε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, εμένα μου έλειψαν μόνο ωραίες κ ξέγνοιαστες στιγμές με αγαπημένους μου ανθρώπους. Συγκεκριμένους ανθρώπους, που αγαπώ πολύ κ θα ήθελα να ήταν κοντά μου, μαζί μου στο ταξίδι της καθημερινότητας, για να γίνεται λίγο πιο φωτεινή κ λιγότερο μοναχική!

Υπάρχουν φυσικά και άλλοι, αρκετοί μάλιστα, αγαπημένοι φίλοι, χωρίς τους οποίους όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα και είμαι εξαιρετικά ευγνώμων που είναι εκεί κ με ανέχονται!

Για το 2012 θέλω μόνο 2 πράγματα, πρωτίστως όμως υγεία, γιατί χωρίς αυτήν όλα τα υπόλοιπα δεν έχουν καμία σημασία... Ναι, καλά καταλάβατε το 2ο δεν θα σας το πω, μακάρι να μπορούσα να το φωνάξω, οπότε θα το κρατήσω σαν ευχή ;)

Και για εσάς εύχομαι η καινούργια χρονιά να είναι όπως τη θέλετε, όπως την έχετε ονειρευτεί κ κυρίως με όποιους την έχετε ονειρευτεί!!

Εδώ κ λίγο καιρό στην καθημερινότητά μου συμβαίνουν πράγματα που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο μου θυμίζουν έναν πολύ αγαπημένο μου άνθρωπο. Είναι από αυτές τις περιπτώσεις των ανθρώπων στη ζωή μας που δεν έχει σημασία πόσο καιρό τους γνωρίζουμε ή για πόσο καιρό έχουν βρεθεί στη ζωή μας, απλά την έχουν στιγματίσει!

Έτσι λοιπόν, πριν από αρκετά χρόνια όταν βρέθηκα για μια χρονιά στην Αγγλία για σπουδές, η τύχη έφερε μπροστά μου τον M. Θα συγκατοικούσαμε για εκείνη τη χρονιά στο ίδιο σπίτι στην εστία του παν/μίου. So what θα μου πείτε... Ναι! η αλήθεια είναι ότι η ζωή μας εκείνο τον χρόνο κύλησε απόλυτα φυσιολογικά. Η καλύτερη παρέα στις αρκετές ώρες που χρειάστηκε να περάσουμε στην κουζίνα του σπιτιού, το μόνο σημείο συγκέντρωσης σε εκείνο το "σπίτι", στην Pub του campus, στις βόλτες στην πόλη, στο σινεμά, στα πάντα!!! Η κοινή μας ζωή μου έμαθε πολλά, κυρίως όμως ήταν μάθημα ζωής γιατί ο Μ. ήταν ένα παιδί γεμάτο ζωνάνια, με όνειρα, φιλοδοξίες, πανέξυπνος, με πολλή θέληση για ζωή, μόνο που η ζωή δεν του φέρθηκε με τον καλύτερο τρόπο ... παρ'όλα αυτά, το πρόβλημά του ποτέ δεν στάθηκε εμπόδιο για ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ, ποτέ δεν μπήκε ανάμεσά μας, αντίθετα ήταν η ψυχή της παρέας.

Θα μπορούσα να μιλάω για τον Μ. ώρες ατελείωτες κ δυστυχώς είναι τόσο μακρυά που έχουμε χαθεί μεν αλλά έρχονται στιγμές που η σκέψη μου είναι στα πράγματα που είχα την τύχη να μάθω έχοντάς τον έστω κ για τόσο λίγο στη ζωή μου. Τελευταία, συναντάω σχεδόν καθημερινά στην είσοδο της πολυκατοικίας έναν άλλο Μ. Δεν ξέρω καν το όνομά του, ούτε τη δική του ιστορία. Στην είσοδο της πολυκατοικίας δε, πολύ σπάνια πετυχαίνω κάποιον άλλον από τους ενοίκους... Έχω αρχίσει λοιπόν να πιστεύω ότι κάποιος εκεί ψηλά προσπαθεί να μου θυμίσει κάποια πράγματα κ να μου δείξει ποιά είναι τα πραγματικά προβήματα...

Αφορμή για αυτό το post ήταν μεταξύ άλλων το παρακάτω video:

 

Ψάχνεις στα αρχεία στον υπολογιστή σου να βρεις κάτι κ όσο δεν το βρίσκεις κ συνεχίζεις να σκαλίζεις, καταλήγεις σε άλλα πράγματα που σε πάνε πίσω στο χρόνο... αναμνήσεις θα το έλεγαν αυτό οι περισσότεροι!

Όχι πως έπεσα πάνω σε πράγματα που δεν περνούν έστω κ στιγμιαία από το μυαλό μου σε καθημερινή βάση αλλά το να τα βλέπεις μπροστά σου, πάντα σου προκαλούν το ίδιο μούδιασμα, το ίδιο σφίξιμο, τις ίδιες σκέψεις, τις ίδιες απορίες, το ίδιο παράπονο... ακόμη κ τα δάκρυα δεν στερεύουν κ τίποτε τελικά δεν είναι τόσο μακρυνό κ άρα ανάμνηση, μόνο κ μόνο επειδή έχει περάσει κάποιος καιρός.

 

ΥΓ: Και επειδή ήθελα να κλείσω με ένα τραγούδι που δεν μπόρεσα να βρω σε καλή κατάσταση στο web, κάνω μια προσπάθεια να το κάνω upload... αν δεν τα κατάφερα, απλά αγνοήστε το!

Μιας κ δεν με βλέπω να νυστάζω ποτέ απόψε, είπα να αποφασίσω χρώμα αυτοκινήτου... Και επειδή δεν με βλέπω ούτε αυτό να μπορώ να κάνω, για να είμαι στο κλίμα των ημερών, είπα να κάνω ένα mini-poll...

Αν θέλετε ακούω γνώμες:

a)

or

b) 

 

Και αν κανείς πει άλλο χρώμα, μην είναι το ασημί παρακαλώ... θα έχει γίνει αυτόματα "εχθρός" ;) Ούτε κ μαύρο, αν κ αναγνωρίζω ότι στο συγκεκριμένο αυτοκίνητο είναι ωραίο!